Geleneksel olarak Sivas topraklarında yetişen yerel buğdaylardan elde edilen un kullanılarak hazırlanan bu özel hamur işi, kendine has lezzeti ve yapım tekniğiyle dikkat çeker. Çörek, genellikle Sivas'ta günlük yaşamın bir parçası olarak kabul edilir ve özellikle sabah kahvaltılarının vazgeçilmezidir.
Sivas çöreğinin karakteristik özellikleri arasında dış yüzeyini kaplayan susamlar ve ona zengin bir tat veren yağlı yapısı bulunur. Çöreğin tarihsel kökenleri tam olarak bilinmemekle birlikte, bazı kültürel çalışmalar, kökeninin Kafkas kültürüne dayandığını öne sürmektedir.
Bu geleneksel lezzetin hazırlanması belirli ölçülere sahip malzemelerin bir araya getirilmesiyle başlar. Hamurun oluşturulması için 1 kg un, 250 gr. sıvı yağ, 500 ml su, 70 gr yaş maya, 35 gr. tuz ve 70 gr. toz şeker bir kap içinde yoğrulur. İyice yoğrulan hamur, hacmi iki katına çıkana kadar bekletilerek mayalanmaya bırakılır. Mayalanmanın ardından hamur, ortalama 250 gr. ağırlığında eşit bezelere ayrılır ve bu bezeler 15-20 dakika dinlendirilir. Dinlenmiş bezeler, mermer bir tezgah üzerinde merdane yardımıyla açılır ve bıçak gibi aletlerle şekil verilir. Hamura verilen şekil genellikle tırnaklı pide biçimi olup, bu şekil en çok tercih edilen ve geleneksel olanıdır. Şekil verilen hamurların yüzeyine, kızarınca parlak ve iştah açıcı bir görünüm kazanması için yumurta sarısı sürülür ve üzerine susam serpiştirilir. Hazırlanan ürünler, mahalle fırınlarında, genellikle odun ateşinin yüksek sıcaklığı kullanılarak üzeri nar gibi kızarıncaya kadar pişirilir. Odun ateşi, bu hamur işine kendine has bir lezzet ve geleneksel bir çıtırlık katmaktadır. Bu özenli hazırlık ve pişirme süreci, Sivas çöreğini sadece bir yiyecek olmaktan çıkarıp, bir sanat eseri ve kültürel miras haline getirir.